شرف‌الدین حسن بن محمد رامی، مشهور به شرف یا حسین بن محمد تبریزی، از شاعران و نویسندگان برجسته سده هشتم هجری (چهاردهم میلادی) در ایران بود. وی در تبریز متولد شد و در سال ۷۹۵ هجری قمری درگذشت. در دوران حکومت شاه منصور، آخرین پادشاه آل مظفر، لقب «ملک‌الشعرای عراق» را دریافت کرد و در دربار سلطان اویس جلایری فعالیت می‌کرد.

رامی در سرودن قصیده، غزل و نثر فارسی چیره‌دست بود و آثار متعددی از خود به جای گذاشت. از جمله آثار مهم او می‌توان به «انیس‌العشاق» (مجموعه‌ای از مترادفات جوارح و اعضای بدن محبوبه‌ها)، «حدایق‌الحقایق» (در مقابل «حدائق‌السحر» رشید وطواط) و «بدایع‌الصنایع» اشاره کرد. این آثار نشان‌دهنده تسلط او بر صنایع شعری و نثر فارسی هستند.