ظهیرالدین نیشابوری (متوفی حدود ۵۸۲ هجری قمری) از شخصیت‌های برجسته دربار سلجوقی و نویسندهٔ کتاب تاریخی «سلجوق‌نامه» است. او در نیشابور به دنیا آمد و در دستگاه حکومتی سلجوقیان، به‌ویژه در دربار طغرل بن ارسلان و سلطان مسعود، خدمت می‌کرد. بر اساس گزارش راوندی در آثار خود، ظهیرالدین نیشابوری معلم دو شاهزادهٔ سلجوقی بود و از این رو، به وقایع و مسائل درباری آگاهی داشت.

«سلجوق‌نامه» اثر مهمی در تاریخ‌نگاری ایران است که به تاریخ‌نگاری سلسلهٔ سلجوقیان می‌پردازد. این کتاب در حدود سال ۵۷۳ هجری قمری برای ارائه به دربار طغرل خان نوشته شده است. با وجود اینکه ظهیرالدین نیشابوری در سال ۵۸۲ هجری قمری درگذشت، اما «سلجوق‌نامه» تا سال ۵۹۹ هجری قمری ادامه یافت و توسط ابوحامد محمد بن ابراهیم تکمیل شد.