کتاب رمان تب عاشقی

درباره کتاب رمان تب عاشقی

ماجرای مطهره از روزهای پرهیاهوی دبیرستان آغاز شد؛ روزهایی که برای نخستین بار قلبش با ضرباهنگ عشق نوجوانی می‌تپید. خنده‌های کوتاه در راهروها، نگاه‌های پنهانی سر کلاس، و پیام‌هایی که تا نیمه‌شب ادامه داشت، برایش حکم رؤیا را داشت. اما این رؤیا با سایه‌ای از سوءتفاهم‌ها و زخم خیانت فرو ریخت. عشقش، که قرار بود هم‌سفر آینده باشد، به غباری در باد بدل شد و پایان یافت. با این حال، زندگی برای مطهره فصل تازه‌ای گشود؛ سرنوشتی که از پیش در تار و پود روزگارش نوشته شده بود و قرار بود او را به مسیری ببرد که هرگز در خواب هم نمی‌دید.

بخشی از متن کتاب رمان تب عاشقی

با شنیدن خبرش وسایلم را جمع کردم و به سمت فرودگاه رفتم. توی پرواز امروز صبح‌شان جا رزرو کردم و به مامان زنگ زدم و جریان را گفتم. فکرش را هم نمی‌کردم با همچین صحنه‌ای مواجه بشوم! تانیا در بخش مراقبت‌های ویژه بود. با دیدن پرستاری که از اتاق خارج شد، بلند شدم و به سمتش رفتم. – ببخشید خانم. به سمتم برگشت. – بله؟ اشک‌هایم را پاک کردم و گفتم: – مریضی که اینجاست… مطهره کرامتی، حالش چطوره؟ – چیکارش هستی؟ – دوستشم. – اعضای داخلی بدنش آسیب دیده؛ کبد و کلیه‌ش… سرش هم آسیب دیده ولی خداروشکر خطر رفع شده. زیر لب «ممنون»ی زمزمه کردم و سر جایم نشستم. یک ساعتی بود که توی بیمارستان بودم. هرچه دعا بلد بودم خوانده بودم و کلی نذر و نیاز کرده بودم برای خوب شدن حالش. بعد از حدود یک ساعت، مامانش و برادر بزرگش از راه رسیدند. طاهره خانم، مامان تانیا، با دیدنم به سمتم آمد.

– سلام، حالتون خوبه؟ طاهره خانم بغلم کرد. – سلام دخترم… دیدی چه بلایی سرمون اومد؟ جگرگوشم روی تخت بیمارستانه. صدایش بغض داشت و چشم‌هایش پر اشک بود. من هم دوباره بغض کردم و گفتم: – ان‌شاءالله خوب میشه. چه اتفاقی افتاده؟ برادرش که از اول سکوت کرده بود و جز جواب سلامم حرفی نزده بود، گفت: – بیرون از شهر تصادف کرده… با یک تریلی. متعجب نگاهش کردم. نمی‌توانستم بفهمم تانیا بیرون شهر چکار می‌کرده. سکوت کردم و فقط سرم را تکان دادم. چند دقیقه دیگر آنجا ماندم و بعد قصد رفتن کردم. با آنها خداحافظی کردم و از بیمارستان بیرون زدم. توی محوطه بیمارستان بودم که گوشیم زنگ خورد. به صفحه گوشی نگاه کردم، عرفان بود. خیلی وقت بود که رابطمون کمرنگ شده بود. – سلام. – سلام، خوبی؟ با سردی گفتم: – آره، خوبم. – کجایی؟ – تهرانم، تانیا تصادف کرده. – می‌دونم… باید با هم حرف بزنیم.

صندلی را عقب کشیدم و روبه‌روی عرفان نشستم. کافی‌شاپ شلوغی نبود و محیط آرامی داشت. عرفان آرام جواب سلامم را داد. گارسون به سمتمان آمد و سفارش گرفت. قهوه سفارش دادیم؛ برای خوردن چیزی نیامده بودیم. بعد از رفتن گارسون، عرفان لبخند زد. – دانشگاه چطوره؟ خیلی عادی گفتم: – خوبه، چه حرفی می‌خواستی بزنی؟ عرفان که از تغییر بحث ناراضی بود، گفت: – حال تانیا چطوره؟ – بیهوشه. تو از کجا خبر داری؟ با چشم‌های ریزشده به او خیره شدم. سرش را پایین انداخت. – عرشیا بهم گفت. این چند روز دم خونه‌شون کشیک می‌داد. یک بار که مامانش اومده بیمارستان، تعقیبش کرده و فهمیده. با لحن مشکوکی گفتم: – چرا عرشیا دم خونه تانیا کشیک می‌داد؟ عرفان با شک گفت: – تو خبر نداری؟ متعجب گفتم: – از چی؟ عرفان بین گفتن و نگفتن مانده بود. بلاخره دل را به دریا زد و گفت: – این که رفته نامزدی عرشیا.

مبهوت به صندلی تکیه دادم. – تانیا رفته نامزدی عرشیا؟ کی بوده نامزدی عرشیا؟ کلافه دستی بین موهایش کشید. – تانیا رفته بوده نامزدی عرشیا و توی راه برگشت تصادف کرده. با چشم‌های گردشده نگاهش کردم. – یعنی واقعا تانیا رفته بود نامزدی عرشیا؟ ناراحت گفت: – آره. عصبانی به او توپیدم: – کی بهش گفته بود که بره؟ با شک نگاهم کرد و بعد از کمی مکث، با صدای آرامی گفت: – سایه بهش گفته. با عصبانیت از جایم بلند شدم. – پس کار خودش رو کرد، دختره عقده‌ای! الان تو از من چی می‌خوای؟ با ناراحتی سرش را تکان داد. – بشین، حرف می‌زنیم. علاقه‌ای به گوش دادن به حرف‌هایش نداشتم. بی‌حوصله نشستم. – زود بگو. با تعجب گفت: – چی شد که به اینجا رسیدیم؟ چی شد که انقدر از من متنفر شدی؟ با حرص روی میز خودم را جلو کشیدم. – از اون وقتی که متوجه زیرآبی رفتنات شدم.