کتاب رمان دم‌های مرگواره

ژانر: تراژدی

مقدمه:

در حیات آدمی، گل‌های انسان‌نمایی زیستن می‌کنند که خشکیدنشان، بر قلب‌ها، زخمی همواره چرکی افزودن می‌نماید. خشکیدن چگونه تعبیر می‌شود؟ مرگ!
با رفتن گل‌ها، با نبودِ روزانه و ماهانه و سالانه‌شان، در صورتی که بازگشتی باشد، می‌توان سَر کرد؛ اما با نبودنی دائم کنار آمدن مُحال است.
وقتی گل رفت، وقتی گلبرگ‌های لطیفِ جانش، در بطنِ خاکِ سرد، از هم گسیخته و پاره- پاره گشتند، همان آدمی‌ای که ظرافتش زبانزد بود، آهمندی‌اش میان لب‌ها روان می‌شود.
پس از آن، روزهای انسانِ فقیر شده از گل را لحظاتی خفه‌کننده سرریز می‌‌کنند؛ از آن پس، دم‌های مرگواره‌‌ی آن فرد، موجودیت می‌گیرند!

بخشی از متن کتاب دم‌های مرگواره

این دم، شرح نقطه‌ی میانه‌ است؛ همان‌جایی که پژمردگی می‌آید و تو را به خلاء می‌برد. دلزده می‌شوی! از انسان‌هایی که روزهای پیشین، ندانسته قضاوتت کرده بودند، از بالا و پایین رفتن‌های ناگهانی‌ات برای‌ کسب آرامشی که همواره از تو فرّار است، خسته می‌شوی.
ساعت‌ها اندیشه پیشه می‌کنی و سرانجام نتیجه‌گیری‌ای آرام‌بخش جانت را کمی قرار می‌دهد. اینکه در همان نقطه‌ی میانه، در تنهایی و سکوتِ خانه، زیستن را ادامه دهی؛ در حقیقت دیگر به دنبال کسب هیجانات و روزمرگی‌های متنوع نیستی، اینجا تسلیمِ کسل‌کنندگی می‌شوی. در خلاء‌ای که خود می‌سازی، ثابت می‌مانی و اجازه می‌دهی خطِ بی‌‌تلاطمی‌ که از آن می‌گریختی، تو را پیش ببرید.
این نقطه عجیب است! اشک‌ها و لبخندهایت تا مدت‌ها خشک می‌شوند. بی‌تفاوتیِ خلاء تو را متفاوت می‌کند. تمایلت برای معاشرت به حداقل می‌رسد و دیدن انسان‌ها آزاردهنده می‌شود. اتاقت مأمنی است که در این ایام، تو را از خانواده‌ات هم دور نگاه می‌دارد. در این روزها خواب‌هایی بغض‌دار می‌بینی اما از آن‌جایی که توان گریستنت را از دست داده‌ای، بغض پس از فشاری بی‌نهایت به حنجره‌ی متحرکت، دوباره پایین می‌رود تا به قلبت بازگردد و قلبت در این روزها، محل رسوبِ بغض‌های اشک نشده می‌شود؛ شاید باید گفت، به واقع می‌گندد!