رایگان
دست به کمر میان دالان کوچک راه میرفت وتصاویر ریز و درشتی را که روی.دیوارپوش های چرم و سه بعدی قاب گرفته شده بود تماشا میکرد با اینکه سامیار سالها بود این آتلیه را داشت و اسم و رسم خوبی به هم زده بوداما کمتر پیش آمده بود که اینجا بیایند و محل کارش را از نزدیک ببینند. چندباری هم که میخواستند ازشان عکس بی اندازد توی باغ و خانه کارشان را راه میانداخت. همیشه سرش غر میزدند که اگر آنچه میخواهیم نشودخودش میداند وغرغرهایشان اما با لبخند و فوت سخنوریاش که هیچ کس نمیدانست چطوری دوره اش رادیده و قابلیتش اینقدر بالاست قانعشان میکرد که بهترین عکس مال آنها خواهد بود…
دیدگاه کاربران