کتاب رمان ققنوس میبارد

بخشی از رمان ققنوس میبارد :

نگاه نگرانش را روی صورت رنگ پریده و گونه های استخوانی ام حس می کردم. طاقت نیاورد و با دلسوزی صدایم زد. _این یه هفته که بیهوش بودی خیلی لاغر شدی. می دونم سخته اما ازت می خوام خودتو بسازی! بشی همون ققنوسی که هیچی لبخند رو از لباش پر نمی داد. اینطوری که می بینمت دلم می گیره. از خوش قلبی و مهربانی ذاتی اش لبخند محوی زدم و به سمتش برگشتم. _ هنوزم همون ققنوسم! فقط فرصت می خوام. واسه از نو ساختن خیلی فرصت می خوام سهیل. واسه فراموش کردن, واسه کنار اومدن با این دلتنگی لعنتی و واسه درک کردن موقعیت جسمی و روحیم! بازدم عمیقش را بیرون