الکساندر دوما ماجراهای تفنگداران را تنها ننوشت. اوگوست ماکه، همکار آن سالهایش، طرحها و پیشنویسها را فراهم میکرد و دوما به آنها جان و گفتوگو میداد. حاصل این همکاری سه رمان پیوسته بود که از روزگار لویی سیزدهم و کاردینال ریشلیو آغاز میشود و تا سالهای جوانی لویی چهاردهم پیش میرود.
جلد دهم سه تفنگدار در ترجمهٔ ذبیحالله منصوری حلقهای از زنجیرهای بلند است و بیخواندن جلدهای پیشین چندان راه به جایی نمیبرد. منصوری داستان را با ضرباهنگ پاورقی روایت میکند: ماجراها پشت سر هم میآیند، شخصیتها از توطئهای به نبردی و از دربار به میدان جنگ میروند، و هر جا لازم بداند توضیحی دربارهٔ آداب و سیاست فرانسهٔ آن روزگار به روایت میافزاید.
خود منصوری بیشتر عمرش را در روزنامهنگاری گذراند و بسیاری از کارهایش نخست به صورت پاورقی در مجلهها منتشر شد. از همین رو این سه تفنگدار را باید بیش از آنکه ترجمهای دقیق دانست، روایتی فارسی از دوما خواند که مهر سلیقهٔ مترجمش را بر خود دارد.
دیدگاه کاربران