سپتامبر ۱۷۸۹ است و قلعهٔ اپستین در جنگلهای میان فرانکفورت و ماینتس سر برافراشته. کنت ماکسیمیلین اپستین، اشرافزادهای مغرور و خشن که از همسر نخستش پسری دارد، با آلبین، دختر دوک شوالباخ، ازدواج میکند. با نزدیک شدن سپاهیان فرانسه، کنت همسرش را در قلعه تنها میگذارد و در این مدت سربازی زخمی از ارتش فرانسه دو ماه در قلعه میماند. ماکسیمیلین پس از بازگشت از این ماجرا و از بارداری همسرش باخبر میشود، به خیانت او یقین میکند و شب کریسمس، در اوج خشم، آلبین را میکشد؛ پزشکی نوزاد را از تن بیجان مادر نجات میدهد.
یک ماه بعد روح آلبین بر ماکسیمیلین ظاهر میشود و میگوید که از فراسوی مرگ نگهبان پسرشان، اورار، خواهد بود. اورار دور از پدر و به دست ویلهلمینه، دختر جنگلبان قلعه، بزرگ میشود و روزهایش را در جنگل و در کنار رزموند، خواهر رضاعیاش، میگذراند. سالها بعد، کنت برای حفظ جایگاهش در دربار به همین پسر نیاز پیدا میکند و رازهای کهنهٔ خاندان دوباره سر برمیآورند.
ترجمهٔ فارسی کتاب را قدرتالله مهتدی انجام داده و مؤسسهٔ مطبوعاتی عطایی آن را به چاپ رسانده است. الکساندر دوما (۱۸۰۲–۱۸۷۰) را بیشتر با «سه تفنگدار» و «کنت مونتکریستو» میشناسند؛ «قصر اپستین» را با همکاری پل موریس نوشت و نخست در ۱۸۴۳ با عنوان «آلبین» به صورت پاورقی در مجلهٔ «رُوو دو پاری» منتشر کرد. قلعهٔ کهن، روح سرگردان و راز خانوادگی این رمان را به سنت داستان گوتیک نزدیک میکند.
دیدگاه کاربران