کتاب چیزی به فردا نمانده است

درباره کتاب چیزی به فردا نمانده است

مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که نخستین‌بار در سال ۱۳۷۷ توسط نشر نگاه منتشر شد. این کتاب یکی از مجموعه‌داستان‌های مهم کارنامه چهل‌تن در دهه هفتاد به شمار می‌آید و شامل ۱۲ داستان کوتاه با فضاها و شیوه‌های روایی متفاوت است.

داستان‌های این مجموعه عبارت‌اند از: «زمستانی»، «مردهای تابستانی»، «چیزی به فردا نمانده است»، «درد پنجم»، «در جستجوی آن زن»، «تندیس»، «در یکی از همین تابستان‌ها»، «مونس مادر اسفندیار»، «سروگل»، «بال‌های کوچک من»، «حکایت سید صالح» و «آینه و زاهد». تنوع این داستان‌ها باعث شده مجموعه از نظر زاویه دید، فضا و شگردهای داستان‌نویسی یکدست نباشد؛ موضوعی که خود چهل‌تن نیز در گفت‌وگویی درباره این کتاب به آن اشاره کرده است.

عنوان کتاب از یکی از داستان‌های همین مجموعه گرفته شده است. در داستان «چیزی به فردا نمانده است» با شخصیتی مواجه می‌شویم که درگیر نوعی انتظار طولانی است؛ انسانی که در زندگی دیده نمی‌شود و سرانجام با تنهایی روبه‌رو می‌شود. این مضمون، یعنی انتظار، تنهایی و نادیده گرفته شدن انسان، یکی از نقاط قابل توجه در معرفی این مجموعه است.

یکی از داستان‌های قابل توجه کتاب، «مردهای تابستانی» است که شخصیت «کرامت» را معرفی می‌کند. چهل‌تن بعدها همین شخصیت و ایده را گسترش داد و از آن در شکل‌گیری رمان «تهران، شهر بی‌آسمان» استفاده کرد. به گفته خود نویسنده، پیشنهاد گسترش داستان کرامت به یک رمان را علیرضا اسپهبد مطرح کرده بود.

«چیزی به فردا نمانده است» همچنین بخشی از دوره‌ای از فعالیت ادبی چهل‌تن است که انتشار برخی آثار او با وقفه و مشکل مواجه شد. نویسنده در گفت‌وگویی توضیح داده است که نسخه این مجموعه پیش‌تر، در سال‌های ۱۳۷۲ یا ۱۳۷۳، برای دریافت مجوز ارسال شده بود اما انتشار آن تا سال ۱۳۷۷ به تعویق افتاد.

امیرحسن چهل‌تن، داستان‌نویس و رمان‌نویس ایرانی متولد تهران، از نویسندگانی است که بخش قابل توجهی از آثارش به تهران، زندگی شهری، روابط انسانی و تحولات اجتماعی و تاریخی ایران توجه دارد. مجموعه چیزی به فردا نمانده است نیز در ادامه همین مسیر ادبی قرار می‌گیرد و برای علاقه‌مندان به داستان کوتاه معاصر فارسی، اثری قابل توجه است.