کلاویه روایت مرد جوانی ست که در بیست و نُه سالگی به اندازه پنجاه سال درد کشیده. او کوله باری از رنج بر دوش دارد و باید به تنهایی فرزندانش را به ثمر برساند. زندگی و آدم هایش از او یک مرد منزوی ساخته اند. اما مسئله اینجاست؛ آیا او می تواند دوباره اعتماد کند؟ می تواند عاشق شود؟ اصلا عشق می تواند او را نجات دهد؟ زندگی فردی جدید در زندگی او چه تعییراتی ایجاد می کند؟
کسانی هستند و در این دنیا زندگی می کنند که دلم می خواهد «آدم های یهویی» صدای شان کنم. آدم های یهویی، در زندگی همه ما حضور دارند. همه ما دورمان حداقل یک یا دو آدم یهویی دیده ایم. اصلاً شاید خودمان هم آدم یهویی باشیم. آدم های یهویی همان هایی اند که یهویی می آیند، یهویی می خندند و یهویی می روند. به همین سادگی! امّا چند روزی که از رفتن شان می گذرد، بر می گردی و می بینی که دزد بودند.
آدم های یهویی، طلا و پول نمی دزدند؛ بلکه به خودت می آیی و می بینی قلبت را هم در چمدان شان جای داده اند و چنان رفته اند که نتوانی پیدای شان کنی. حق شکایت به هیچ دادگاهی را نداری. آخر در قانون اساسی هیچ کشوری برخورد با آدم های یهویی نوشته نشده. تو تا ابد می مانی با یک سینه ی خالی و یک دنیا خاطره از همان آدم های یهویی.
دیدگاه کاربران